Over alles - of toch veel - wat rondom mij gebeurt en mij bezighoudt. Bloemen, planten en natuur zullen nooit veraf zijn.
Geert vertoeft al meer dan een halve eeuw op deze aardbol. Sinds 1956 om precies te zijn.
Hij gaat alleen door het leven en leidt een rustig bestaan ergens in Oost-Vlaanderen. Wat er met en rond hem zoal gebeurt wordt vanaf vandaag op regelmatige basis hier gepubliceerd.
Niet ik natuurlijk, maar de hovawart hiernaast op de foto. Dat wordt dus de moeder van mijn nieuw hond. Twee jaar na Aran komt Jolan.
Binnen een tweetal weken wordt moeder hovawart gedekt, in Tsjechië dan nog wel. En dan is het twee keer bang afwachten. De eerste keer of de verre reis niet tevergeefs zal geweest zijn. En de tweede keer welke kleurmengeling er in het nestje puppy's zal te zien zijn. Ik ben de tweede in rij voor een zwartblond teefje, dus hopen maar dat er twee zijn.
Hovawarts zijn er in drie kleuren: zwart, zwartblond en blond, waarbij zwart zelden voorkomt. Mijn voorkeur gaat ontegensprekelijk uit naar zwartblond, zoals Aran. En dan loopt er hier in juni/juli weer een kleine Aranneke rond: Jolanneke. 't Zal een aanpassing worden, maar ik ben er klaar voor. Een kopij van Aran zal het niet zijn, dat besef ik goed. Ik had het geluk met Aran meteen de perfekte hond in huis te hebben: vrolijker, optimistischer en liever dan Aran kan een hond moelijk zijn. Elke hond is anders, maar Jolan en ik, wij gaan er het beste van maken.
Tussen twee foto's die het onomkeerbaar bewijs vormen dat de lente van 2010 in aantocht is, een wat zwaarwichtig verhaal. Als kontrast kan het tellen.
Sinds vrijdagavond is ons vader van 85 jaar terug in het rusthuis, maar daarmee zijn de problemen niet van de baan. Integendeel, ze stellen zich scherper dan ooit te voren. En er zal binnenkort een moeilijke beslissing moeten genomen worden.
Even een korte schets van zijn situatie
In oktober 2009 bleek dat omwille van problemen met prostaat en verkalkte urinewegen een blaassonde moest geplaatst worden. En dat i.p.v. een operatie, die teveel risico's inhield.
Zijn toestand was toen al licht dementerend.
Al gauw bleek dat dit voor hem niet de ideale oplossing was: 9 op de 10 patienten aanvaarden dat, maar we zijn nu anderhalf jaar verder en dit "vreemd voorwerp" was bij hem aanhoudend het onderwerp van "experimenten", zoals uittrekken, doorsnijden, leeglaten, gewoon aan prutsen, weer doorsnijden, ... Met veelvuldige opnames in spoed tot gevolg. Gelukkig telkens kortstondige opnames van enkele uren.
Begin december tradt een blaasonsteking op, waarna ook MRSA (de ziekenhuisbacterie) werd opgemekrt in zijn urine
Gevolg, zolang die MSRA er is, absolute isolatie in het rusthuis. Hij mag zijn kamer niet meer uit, en verkommert in eenzaamheid. Het rusthuis deed een aanvraag om hem toch in de groep toe te laten, maar dit is geweigerd. Regels zijn regels, en de ziekenhuisbacterie is gevaarlijk voor oudere mensen.
We zijn twee maanden verder, en de blaasontsteking komt en gaat, met koortsopstoten en met een verstopte sonde (door de etter die stolt tijdens haar weg door de sonde). En dus met opnames in het hospitaal tot gevolg.
Tijdens koortsopstoten schakelt de dementie een versnelling hoger, zo had hij vorige woensdag al zijn kasten geleegd, en een aantal dingen van de muur gehaald: hij ging verhuizen, terug naar huis. En waar hij zich in "normale" toestand bij alles neerlegt, was overnachten in het hospitaal een zwaar probleem voor hem, want er stond zogezegd een familievergadering op het programma die avond, en al zijn broers en zussen zaten op hem te wachten. De kamer in het hospitaal was ook veel te klein om al zijn kinderen (bij mijn weten 5) te slapen te leggen.
Waar draait het nu om ?
Volgens de laatste briefing van de uroloog is de kans zeer klein de de blaasontstekingen nog zullen verdwijnen: eens die er zijn bij een patient met een sonde zorgt het vreemd voorwerp in de blaas ervoor dat ze zo goed als niet behandelbaar zijn. Dus: om de twee weken enkele dagen, in volledig verwarde toestand, in het hospitaal ?
Eveneens volgens de uroloog is meteen ook de kans zeer klein dat de MRSA besmetting nog zal verdwijnen. Dus: de rest van zijn dagen moederziel alleen op zijn kamer in het rusthuis, verstoken van elk kontakt met de andere bejaarden en aktiviteiten
"We moeten in de huidige situatie goed overwegen of een operatie, die een groot risico inhoudt, toch geen betere oplossing is", zo sprak de uroloog van wacht donderdag laatstleden. Als hij die operatie doorstaat, is hij van de sonde verlost, en zal de blaasontsteking en de MRSA besmetting wél kunnen overwonnen worden.
De komende weken zal ik dus allerlei adviezen inwinnen, bij de huisarts, bij zijn vaste uroloog (die nu nog een week op vakantie is), en bij het rusthuis. Het advies van het rusthuis ken ik ondertussen wel al: zij verkiezen absoluut een bejaarde die desnoods volledig incontinent is maar in de groep kan verblijven boven iemand die, waar hij ook komt, een spoor van met MSRA besmette urine achterlaat. Want overal, te pas en te onmpas, draait hij het kraantje van zijn sondezak open. Eens alle informatie er is, is het aan ons, zijn kinderen, om te beslissen: een operatie die hij misschien niet overleeft, of nog enkele jaren (?) in eenzaamheid, op en af tussen het rusthuis en de kliniek, niet wetende wat hem overkomt.
Een serieus dilemma. Gelukkig is er de lente die in aantocht is, en zo gaat het leven door.
Vandaag werd mijn vader weeral gehospitaliseerd, en daardoor zal het bloggen op een zeer laag pitje komen te staan. Niet dat ik daar zo van ondersteboven ben, maar er kruipt gewoon veel tijd in, en die heb ik bij het uitkomen van de lente niet in overvloed. De komende dagen zaten zo al bijna volledig vol gepland. Als jullie mij niet tegenkomen op de blogronde, er is een geldig excuus.
Ik durf wel eens mijn gedacht zeggen zonder er doekjes om te winden. Voor iedereen die ik ofwel via mijn blog, of via een reaktie op hun blog, of via FB al eens onheus zou toegesproken hebben, er is wél een geldig excuus.
Was me dat verschieten. Zo goed als geen wolkje aan de hemel, en plots vanuit het niets.... een bliksemschicht. Pal op mijn krultreurwilg. Hij stond onmiddellijk in lichterlaaie.
Het lijkt wel zo, maar natuurlijk is het niet zo. Zelfs een ongeoefend en zichzelf op fotografisch gebied zeer relativerend iemand slaagt er, overigens volkomen toevallig, af en toe ook eens in om iets op de gevoelig chip vast te leggen dat er niet alledaags uit ziet.
Het mag dan wel weer wat gesneeuwd hebben, en we mogen dan aan het begin van alweer een winterse week staan, het is en het blijft eind januari. En alleen al door de winst aan licht wordt veel wat groeit langzaam wakker. Zoals de Iris Pseudacorus, die graag in of langs de oever van een beek groeit. Water is sowieso minder onderhevig aan grote temperatuursschommelingen en de wortels van deze moeras- en waterplant bleven dus eigenlijk voortdurend boven het vriespunt. Herfst, winter en nakende lente verenigd op één enkel plaatje.
Gedaan met de winterslaap. Koud buiten of niet, de tijd moet vanaf nu weer nuttig besteed worden, anders zullen de maanden februari en maart, en april ook nog, veel te kort zijn. Naast een beek wonen heeft zo wel zijn charmes, maar er zijn ook nadelen aan verbonden. Ik ben verplicht geweest om wilgen aan te planten, want zonder hen zag ik mijn tuin jaar na jaar wat wegzakken in de beek. Dat is een halt toegeroepen, en da's natuurlijk een voordeel. Maar in de zomer, als de beek droog staat, hebben die wilgen toch heel veel vocht nodig, en dat merk ik de laatste jaren aan de aanplantingen, tot meters ver zelfs. Daarom hou ik ze nu kort: minder bladeren, minder verdamping, minder vocht nodig.
Da's dus een karweitje waar ik nu al volop mee bezig ben. De rechtste takken worden gebruikt om mijn wilgentakken-afsluiting jaar na jaar bij te vullen (een paradijs voor insekte en kleine diertjes), de andere takken worden verhakseld, en dienen om het pad tussen mijn tuin en de beek onkruidvrij te houden. Dit jaar ben ik bovendien bezig om de afboording van de tuin te herstellen. Op de voorgrond (foto boven) is een stukje afsluiting van een halve meter hoog, maar verderop stond er een opstaande plank van 10 cm die aan vervanging toe was. De planken liggen klaar, en er zijn er al twee geplaatst (foto onder). Zo is er altijd iets te doen.
Ik merkte vandaag zelfs dat er al heel wat beweging zit in de natuur, maar da's voor de volgende keer.
Een kijk op dieren uit een kindermond. Ter gelegenheid van een antwoord in de klas, van een examen, of gewoon... zomaar.
De mens is de dieren in vele opzichten de baas, ofschoon sommige dieren beter ruiken.
Bij de kippen bestaan ziekten waarbij de dieren op de rug gaan liggen en alle vier de poten uitstrekken.
De koe is een zoogdier, waarvan de poten precies tot op de grond komen. De koe is geen os en legt geen eieren, zoals de kippen. In zijn kop zitten ongeveer twee ogen. De koe heeft lange ezelsoren. Het jong van de koe wordt geen koe genoemd, daarom noemt men het kalf.
Vroeger kocht ik wel geregeld iets in de Makro. Of zelfs bijna alles. Gemakkelijk dichtbij, goed qua prijs, en kwalitatief konkurrentieel. Bewijs daarvan mijn oude kettingzaag, waar ik ruim 15 jaar heel veel plezier aan gehad heb. Ze werd ook heel veel gebruikt, en nooit liet ze mij in de steek. Integendeel, ik liet haar ooit in de steek, door - nieuwsgierig als ik ben - ze eens in gang te trekken zonder ketting en zonder tandwiel dat de ketting meeneemt: de stukken van het middelpuntvliedende aandrijfsysteem vlogen in het rond. Maar we hebben dat samen opgelost :-) Dit is ze, of moet ik zeggen, was ze. Want aan alles komt een eind, ook aan een kettingzaag.
Na een nieuwe hakselmachine een klein jaar geleden, en na een nieuwe haagschaar, iets recenter, kocht ik nu een nieuwe kettingzaag. In de vakhandel, niet meer in de Makro, de Brico, of soortgelijke Aldi's. De Makro is een prijsdrukker geworden, met alle negatieve aspekten die aan dat woord gekoppeld zijn; de Brico is gewoon te duur voor zo'n dingen, en in de Aldi is het een loterij: nu eens zijn hun speciale aanbiedingen hoogvliegers qua prijs en kwaliteit, dan weer vraag je je af hoe het mogelijk is....
Nu kocht ik een machine van Duitse makelijk. En ze is al uitgetest, zelfs al een ganse dag gebruikt: zeer tevreden ben ik. Als ze ook 15 jaar zou willen meegaan, dan zal het mijn laatste zijn: ik ga niet met kettingzagen blijven jongleren tot in de kist.
En denken jullie nu echt dat mijn oude kettingzaag in het containerpark belandt ? Neen, ze krijgt een plaatsje naast deze schoenen. Iets wat je nooit in de steek liet, gooi je niet zomaar weg.
De laatste paar dagen hoorde en las ik hier en daar dat sommige mensen zich afvragen of het niet zinloos is om geld te storten voor Haïti, het komt immers toch in verkeerde handen terecht. Natuurlijk is het nodig en nuttig jezelf af te vragen of het geld goed zal besteed worden. En zo het gepaste doel te kiezen. Maar als het besluit is "ik stort niet, want het komt niet terecht", dan scheelt er toch iets. Zeg gewoon "ik doe niet mee", da's duidelijk, en eigenlijk niet eens een probleem. Baas in eigen portemonnee.
Maar zonder enig bewijs gaan veronderstellingen een eigen leven leiden, worden geruchten aangegrepen om niets te doen, omdat het hen eigenlijk misschien zo wel beter uitkomt. Een paar van die argumenten:
het grootste deel van wat je geeft komt niet terecht waar het moet terechtkomen
AZG doet niet mee met de aktie 1212, dus die aktie vertrouw ik niet (wees dan konsekwent, en stort aan AZG)
de lonen van de medewerkers van hulporganisaties zijn veel te hoog
die bobo's steken alles in eigen zakken
Gelukkig hebben ook nog heel veel mensen, de overgrote meerderheid, het hart op de juiste plaats. En steunen permanent één of meerdere goede doelen. Of dat nu Haïti is of niet, speelt geen rol: een mens kan niet alles tegelijk doen, en in het leven moeten al eens keuzes gemaakt worden. Iemand die aktief een projekt steunt in pakweg Gambia hoeft niet zonodig op elke andere kar te springen. Beter één ding goed doen dan alles versnipperen.
Maar zichzelf verschuilen achter een paar dooddoeners, zoals "het grootste deel blijft elders plakken", vind ik een beetje flauw. Ik kan dan simpel antwoorden met een andere dooddoener. Met dat verschil, dat mijn dooddoener te bewijzen valt (jammer genoeg): als je niets geeft zal er zeker geen eurocent in Haïti geraken. Dat lijkt me vrij duidelijk, da's een wiskundige waarheid. Al de rest is zoeken naar argumenten om niets te hoeven doen.
De lonen van (top)medewerkers van hulporganisaties zouden te hoog zijn. Ik daag iedereen uit om zijn/haar job op te zeggen, en voor de helft van de huidige wedde te gaan werken bij het Rode Kruis of Artsen Zonder Grenzen. Iemand kandidaat ? Een goede organisatie heeft goede krachten nodig, en die mensen willen betaald worden voor hun werk. En alleen door behoorlijk te betalen trek je bekwaam volk aan, en dat is nog altijd dé garantie bij uitstek voor een effiënte werking.
En de reden waarom Artsen Zonder Grenzen niet meedoet met 1212 ? Die is vrij duidelijk, en kwam reeds in het nieuws naar aanleiding van de gebeurtenissen met de tsunami jaren geleden. 1212 zamelt geld in voor de wederopbouw van Haïti. Een zeer nobel doel, dat absoluut noodzakelijk is. Artsen Zonder Grenzen is een "noodhulporganisatie". Eveneens een zeer nobel doel, maar totaal iets anders. Zij zijn vaak als eersten ter plaatse; zodra zij merken en oordelen dat de reguliere hulp voldoende op gang gekomen is, willen zij vrij zijn om hun middellen ergens anders aan te wenden. Bijvoorbeeld in Afghanistan, of bijvoorbeeld in Soedan, Somalië. Gelden die specifiek voor Haïti worden geschonken mogen zelfs wettelijk niet elders gebruikt worden. Tevens zijn zij van mening dat de schenker graag weet bij welke organisatie zijn geld terecht komt, zodat hij/zij kan opvolgen wat er mee gebeurt. Via de pers, via internet... Volgens Artsen Zonder Grenzen is dat bij de aktie 1212 niet mogelijk, omdat het een consortium is: het geld wordt vast en zeker goed aangewend, maar de schenker weet niet of het via Caritas International , via Dokters van de Wereld , via Handicap International , via Oxfam Solidariteit dan wel via Unicef België is.
Precies een jaar geleden waren "och och, ik heb nu ook een blog" de eerste woorden die ik hier schreef. Ik heb het onderschat: er komt heus wel wat bij kijken, en er kruipt tijd in. Veel tijd, gaandeweg misschien té veel tijd. Een terugblik aan de hand van een top vijf. Waarbij ik zo goed mogelijk mijn blog als mijzelf probeer te schetsen. De twee zijn dan ook onlosmakelijk verbonden: ik toon op de blog niet alleen wat ik doe, ook wie en wat ik ben. Mensen die mij kennen zijn het daar alvast over eens.
Op vijf zet ik dit postje. Het hoort hier thuis omdat het veel zegt over mijn voorkeur qua muziek, en muziek is een zeer belangrijk stuk van mijn leven. Maar het zegt terzelfdertijd nog zoveel meer. En ja, muziek moet wat mij betreft een boodschap brengen. De beelden versterken het nog. Heel erg veel zelfs. Een heel sterk nummer, zo gped als onbekend.
Op vier plaats ik een postje met een didactische waarde: hoe kan je rozen stekken ? In al mijn bijdrages over bloemen en planten, meer dan ruim de helft van mijn blog, heb ik er altijd naar gestreefd om iets te vertellen wat korrekt is. Geen copy-paste van het internet, wel eigen ervaring gekoppeld aan research in de 10-tallen boeken over bloemen en planten die ik rijk ben. Rozen stekken op Google leidt ook al maanden naar mijn blog. Maar ik had evengoed kunnen kiezen voor iets anders: bijvoorbeeld het krentenboompje, bijna even leerzaam en mooier om naar te kijken.
Op drie komt iets uit het verre verleden, de keuze was moeilijk, maar ik kies voor Groede. Jaar na jaar opnieuw een volle maand augustus aan zee, terwijl we in juli al 2 weken in de bergen gezeten hadden. Moeder kende haar prioriteiten, soms ronduit gierig, maar aan kwaliteit kon ze wel geld spenderen. Groede, heerlijke tijden hebben we daar beleefd !
Twee en één zijn eigenlijk heel nauw met elkaar verbonden. Maar op twee zet ik dan gewoon een eenvoudig postje, waarvan de zo goed als uitsluitend fotografische inhoud perfekt weergeeft van waar de titel komt: Geen tijd. Met tuinieren als passie heeft een mens inderdaad steeds een tekort aan tijd. Ik had net zo goed een ander postje kunnen kiezen, mijn blog staat vol met zaken over bloemen en planten.
Op één staat een nagedachtenis aan de persoon van wie ik mijn passie heb geërfd, en met wie ik wellicht wel meer gemeen heb: mijn moeder zaliger. Dat ik in haar voetsporen trad als hobby-tuinier heeft ze jammer genoeg niet meer mogen meemaken. Veel te vroeg gestorven, en absloluut geen fraai leven gehad, maar dat lezen jullie wel via de link.
En dan merk ik dat een top 5 te klein is, want ik voeg er toch nog een joker aan toe: iets over Aran mag niet ontbreken.
Ik heb helemaal niets met poezie, maar des te meer met muziek. Als die twee verenigd worden, dan lukt het wel.
Ik ben een Beatles-fan. Jawel, nog steeds, zoiets ben je voor het leven. En vooral een Lennon-fan, maar dat wisten jullie al. Het geniale wint het bij mij altijd van de ijver. Wellicht omdat ikzelf genoeg van het tweede heb, en te weinig van het eerste ? En als de twee dan nog gekombineerd worden.... Zo zal ik altijd Henin boven Clijsters zetten. Zo zal ik altijd McEnroe boven Borg zetten. Zo zal ik altijd Boussoufa boven Jelle Van Damme zetten. Zo zal ik altijd Dali boven Rubens zetten. Zo zal ik altijd Lennon boven McCartney zetten.
Across The Universe, een Lennon nummer op de LP Let It Be. Een typisch Lennon nummer. Lennon was meer dan een zanger, was meer dan een componist, was meer dan een dichter, het was een kunstenaar met een missie.
Words are flowing out like endless rain into a paper cup They slither while they pass, they slip away across the universe Pools of sorrow, waves of joy are drifting through my open mind Possessing and caressing me
Jai guru deva om Nothing's gonna change my world Nothing's gonna change my world Nothing's gonna change my world Nothing's gonna change my world
Images of broken light which dance before me like a million eyes They call me on and on across the universe Thoughts meander like a restless wind inside a letter box they tumble blindly as they make their way across the universe
Jai guru deva om Nothing's gonna change my world Nothing's gonna change my world Nothing's gonna change my world Nothing's gonna change my world
Sounds of laughter shades of life are ringing through my open views inciting and inviting me Limitless undying love which shines around me like a million suns It calls me on and on across the universe
Jai guru deva om Nothing's gonna change my world Nothing's gonna change my world Nothing's gonna change my world Nothing's gonna change my world Jai guru deva Jai guru deva
De eigenaardige zin "Jai guru deva om" laat al jaren iedereen toch een beetje gissen naar de betekenis ervan, al zijn de meningen wel gelijklopend. Guru Deva is wellicht Guru Dev, de leraar van de Maharishi, bij wie The Beatles in 68 Transcendente Meditatie leerden. De naam op zich heeft ook een betekenis, want Guru betekent leraar. En Dev betekent goddelijke. Jai betekent heil. En de klank om wordt aangenomen de natuurlijke vibratie van het universum te zijn. Vandaar het "ooooohhhmmmmm" geluid tijdens meditatie sessies. De betekenis is dus "Heil aan de goddelijke leraar".
Behalve kiwi's en tomaten, is er nu nog iets dat ik niet meer eet. Was het de vorige keren nog om CO2 redenen, zoals bij de kiwi's (wat je hier kan lezen), of deels ook omwille van gewoon smaakloos op dit moment, zoals bij de tomaten (wat je hier kan lezen), dan is het nu simpelweg uit protest.
We zijn 15 januari, iedereen is nog volop aan het regimen na de feestdagen (sommigen zijn zelfs nog niet begonnen), en ze zijn daar al met de paaseieren. De commerce moet draaien. Ik was daarnet in de Makro, en daar staat een enorme stand met Milka paaseieren, je kan er bijna niet omheen. En al zeker niet met een Makrokar in de hand. Die gaan alle richtingen uit, behalve die welke je zelf wilt. Of die doen zelfs op een gladde vloer alsof ze over kasseien hobbelen. Maar er stonden daar dus op 15 januari al miljoenen paaseieren te wachten om gekocht, én gegeten te worden.
Let op mijn woorden: ik eet dit jaar geen enkel paasei. Bij deze: iedereen die mij in 2010 betrapt op het nuttigen van een paasei, of zelfs maar op het kopen van een paasei, heeft recht op de som van 10 euro. Zal Milka dat voelen ? Ik denk het niet, maar er moet iemand mee beginnen !! Zal ik dat voelen ? Dát zou wel eens kunnen....
Korrektie: natuurlijk eet ik tomaten, en veel zelfs, maar alleen eigen gekweekte. Dát zijn tenminste tomaten.
Op veel blogjes kom je geregeld doordenkertjes tegen. Ik ga daar nu ook af en toe mee beginnen. Toch een kleine nuance. Bij mij geen namen van beroemdheden, of would-be beroemdheden. Of van politiekers, die - onder het motto beter laat dan nooit - in de herfst van hun leven tot het besef gekomen zijn dat hun politieke uitspraken weinig relevant waren en zijn, en dan maar overschakelen op levensbeschouwelijke onderwerpen, niet beseffend dat we ook daar niet zitten op te wachten. Althans, ik toch niet.
Zal het hier dan zoveel interessanter zijn ? Ik vind van wel. En zoniet, dan hebben zij die de uitspraak deden of de woorden neerschreven wél een geldig excuus: het zijn stuk voor stuk uitspraken van kinderen, gedaan tijdens opstellen, toetsen, spreekbeurten, .... , en opgetekend door hun meester. En.... de waarheid komt uit een kindermond, dát blijkt al uit de eerste van de drie...
De aap onderscheidt zich van de mens door het ontbreken van de spraak. Kan hij namelijk zeggen: "Ik ben een aap", dan was hij al een mens.
Als de inpecteur komt, moeten wij praten en de onderwijzer zwijgt. Zo krijgt hij een betere indruk.
Beleefd betekent 'dank U' zeggen, als je't eigenlijk niet wilt.
Na de Reytmeersen bracht ik een bezoekje aan de Westerplas. De gebeurt eigenlijk heel regelmatig, want de Westerplas ligt in vogelvlucht op amper 500m van waar ik woon.. De Westerplas ligt op het grondgebied van Sint-Martens-Latem, deels in de deelgemeente Deurle, in het min of meer meest zuidelijke deel van Latem-Deurle, aan de grens met De Pinte en Nazareth. En ik woon op een paar honderd meter na op de plaats waar De Pinte, Deurle, Latem en Nazareth elkaar raken.
De reden waarom de Westerplas in 2006 werd aangelegd moet gezocht worden in problemen met afwatering, waardoor enkele jaren na elkaar een hele woonwijk onder water kwamen te staan. Vijf hectare weiland werd afgegraven tot op het gemiddelde zomerpeil van de beken rondom: de Nazarethbeek, de Hooglatembeek en de Rosdambeek.
Het totale bekken beslaat 6.5 hectare en heeft een buffercapaciteit van 36.000 kubieke meter om toestromend water uit Nazareth en Deurle op te vangen.
De kombinatie van slikken, zeer natte graslanden, grachtjes en poelen heeft belangrijke troeven voor natuurontwikkeling. Tal van aan water gebonden plant- en diersoorten vinden er hun toevlucht. Vooral voor vogels is het een uitgelezen voedselgebied om op krachten te komen tijdens de trekperiode. Van zodra het water enkele centimeters boven het maaiveld staat is het dan ook een af-en-aan gevlieg van steltlopers, eenden, reigers, enz...
De belangrijkste uitdaging voor het beheer bestaat uit het bosvrij houden van een aaneengesloten centrale zone. Wilg en zwarte els vinden er ideale kiemomstandigheden en nemen de modderplaatjes snel in. Om dit onder kontrole te houden werd gekozen voor begrazing met Herdwickschapen, een zeldzaam ras uit het Engelse Lake District.
Het is een eerder compact en robuust schaap met een dikke waterdichte vacht en stevige poten. In Engeland staat het geboekstaafd als hun sterkste schapenras. Hoewel schapen normaal gezien niet graag in natte gebieden leven is de Herdwick een echt moerasschaap. Je zal dan ook makkelijk kunnen vaststellen dat ze de Westerplas inlopen ook al staat er enkele centimeter water in het bekken. Ook in het Lakedistrict waar de klimatologische omstandigheden harder zijn dan bij ons blijven ze zomer en winter buiten staan. Een schuilhok hebben deze dieren niet nodig. Meer info over de Herdwicks vind je op http://www.herdwickschaap.be
De schapen zijn wandelaars langsheen het domein gewoon, maar sommige zijn het wel beu om steeds gefotografeerd te worden, en hebben spontaan geleerd om van nee te schudden. Ik heb mij daar niets van aangetrokken.
De zuidzijde is niet toegankelijk voor het publiek, daar bevindt zich een echte moeraszone waar ook de schapen niet bij kunnen, en waar schuwe vogels in de lente en de zomer hun broed- en schuilplaats vinden. In de winter ziet dit stukje - foto hieronder - er zeer verstorven en desolaat uit, maar vergis je niet: waterplanten zijn vaak de eerste die aan hun groei beginnen. Vanaf april is dit ontoegankelijk en in de zomer is het volledig dichtgegroeid.
Niet ik natuurlijk, maar de hovawart hiernaast op de foto. Dat wordt dus de moeder van mijn nieuw hond. Twee jaar na Aran komt Jolan.
Hovawarts zijn er in drie kleuren: zwart, zwartblond en blond, waarbij zwart zelden voorkomt. Mijn voorkeur gaat ontegensprekelijk uit naar zwartblond, zoals 
Reacties (12)
Gedaan met de winterslaap.
Da's dus een karweitje waar ik nu al volop mee bezig ben. De rechtste takken worden gebruikt om mijn wilgentakken-afsluiting jaar na jaar bij te vullen (een paradijs voor insekte en kleine diertjes), de andere takken worden verhakseld, en dienen om het pad tussen mijn tuin en de beek onkruidvrij te houden. Dit jaar ben ik bovendien bezig om de afboording van de tuin te herstellen. Op de voorgrond (foto boven) is een stukje afsluiting van een halve meter hoog, maar verderop stond er een opstaande plank van 10 cm die aan vervanging toe was. De planken liggen klaar, en er zijn er al twee geplaatst (foto onder).
zich afvragen of het niet zinloos is om geld te storten voor Haïti, het komt immers toch in verkeerde handen terecht. 
ik een beetje flauw. Ik kan dan simpel antwoorden met een andere dooddoener. Met dat verschil, dat mijn dooddoener te bewijzen valt (jammer genoeg): als je niets geeft zal er zeker geen eurocent in Haïti geraken. Dat lijkt me vrij duidelijk, da's een wiskundige waarheid. 
vaak als eersten ter plaatse; zodra zij merken en oordelen dat de reguliere hulp voldoende op gang gekomen is, willen zij vrij zijn om hun middellen ergens anders aan te wenden. Bijvoorbeeld in Afghanistan, of bijvoorbeeld in Soedan, Somalië. Gelden die specifiek voor Haïti worden geschonken mogen zelfs wettelijk niet elders gebruikt worden. 
We zijn 15 januari, iedereen is nog volop aan het regimen na de feestdagen (sommigen zijn zelfs nog niet begonnen), en ze zijn daar al met de paaseieren. De commerce moet draaien.
Vorige pagina 